تاب آوری زنان کارافرین در دوران جنگ وپساجنگ

تاب‌آوری؛ سرمایه پنهان زنان کارآفرین در دوران جنگ و پساجنگ

نویسنده: سیده زهره اصغری

همه از سرمایه مالی، سرمایه انسانی و سرمایه اجتماعی سخن می‌گویند، اما در روزگار بحران، سرمایه‌ای وجود دارد که ارزش آن از همه بیشتر است؛ تاب‌آوری.

تاب‌آوری همان نیروی درونی است که به انسان کمک می‌کند پس از هر بحران، دوباره برخیزد، دوباره بیندیشد و دوباره آینده را بسازد.

زنان کارآفرین ایران در دوران جنگ و پساجنگ، معنای واقعی این واژه را زندگی کرده‌اند. بسیاری از آنان با کاهش فروش، از دست دادن بازار، مشکلات تأمین مواد اولیه، نگرانی کارکنان، فشارهای اقتصادی و مسئولیت‌های خانوادگی روبه‌رو شدند. با این حال، بسیاری تسلیم نشدند؛ مسیر را تغییر دادند، آموختند، دوباره برنامه‌ریزی کردند و به حرکت ادامه دادند.

این همان تاب‌آوری است.

تاب‌آوری یعنی چه؟

تاب‌آوری به معنای نادیده گرفتن درد، غم یا شکست نیست.

انسان تاب‌آور ممکن است خسته شود، اشک بریزد، ناامید شود یا حتی مدتی از حرکت بازبماند؛ اما در نهایت تصمیم می‌گیرد دوباره برخیزد.

تاب‌آوری، هنر بازگشت به زندگی است؛ نه انکار سختی‌های آن.

چرا زنان کارآفرین به تاب‌آوری بیشتری نیاز دارند؟

زنان مدیر معمولاً هم‌زمان چندین مسئولیت را بر دوش می‌کشند. آنان فقط مدیر یک کسب‌وکار نیستند؛ بلکه در بسیاری از خانواده‌ها ستون عاطفی، برنامه‌ریز اقتصادی، مادر، همسر، دختر و حامی دیگران نیز هستند.

در دوران بحران، این نقش‌ها سنگین‌تر می‌شوند و اگر توان بازسازی روحی وجود نداشته باشد، فرسودگی جای امید را می‌گیرد.

تاب‌آوری، پلی است میان بحران و آینده.

پنج ستون تاب‌آوری

۱. پذیرش واقعیت

تاب‌آوری از پذیرش آغاز می‌شود.

انکار مشکلات، بحران را کوچک‌تر نمی‌کند. زن کارآفرین تاب‌آور، شرایط را همان‌گونه که هست می‌بیند، احساساتش را می‌پذیرد و سپس برای یافتن راه‌حل اقدام می‌کند.

۲. انعطاف‌پذیری

گاهی اصرار بر ادامه یک مسیر، بزرگ‌ترین مانع موفقیت است.

کارآفرین تاب‌آور، اگر لازم باشد مدل کسب‌وکار، بازار هدف، شیوه فروش یا حتی نوع خدمات خود را تغییر می‌دهد، اما هدف اصلی خود را فراموش نمی‌کند.

۳. مراقبت از جسم، جان و روح

بدنی خسته، ذهنی آشفته و روحی فرسوده نمی‌تواند بحران را مدیریت کند.

خواب کافی، تغذیه سالم، تحرک بدنی، دعا، مطالعه، پیاده‌روی، هنر و گفت‌وگو با عزیزان، بخشی از استراتژی تاب‌آوری هستند، نه فعالیت‌هایی تجملی.

۴. شبکه‌های حمایتی

هیچ انسانی به‌تنهایی از همه بحران‌ها عبور نمی‌کند.

خانواده، دوستان، همکاران، انجمن‌های کارآفرینی و گروه‌های تخصصی، می‌توانند تکیه‌گاهی برای عبور از روزهای دشوار باشند.

کمک خواستن، نشانه ضعف نیست؛ نشانه خردمندی است.

۵. امید همراه با اقدام

امید، زمانی ارزشمند است که با حرکت همراه باشد.

تاب‌آوری یعنی هر روز، حتی با قدمی کوچک، برای ساختن آینده تلاش کنیم.

تاب‌آوری؛ مهارتی که می‌توان آموخت

برخی تصور می‌کنند انسان‌ها یا تاب‌آور به دنیا می‌آیند یا نمی‌آیند.

در حالی که پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهد تاب‌آوری مهارتی است که با تجربه، آموزش و تمرین تقویت می‌شود.

هر بار که از یک شکست درس می‌گیریم، هر بار که به جای تسلیم شدن، راه تازه‌ای پیدا می‌کنیم و هر بار که از خودمان مراقبت می‌کنیم، در حال تقویت تاب‌آوری هستیم.

نقش زنان کارآفرین در بازسازی پس از بحران

تاریخ نشان داده است که پس از هر بحران، زنان نقش مهمی در احیای اقتصاد خانواده و جامعه داشته‌اند.

آنان فرصت‌های تازه خلق می‌کنند، اشتغال ایجاد می‌کنند، امید را به محیط کار بازمی‌گردانند و با نوآوری، مسیرهای جدیدی پیش روی جامعه می‌گشایند.

به همین دلیل، سرمایه‌گذاری بر سلامت و تاب‌آوری زنان کارآفرین، سرمایه‌گذاری بر آینده کشور است.

سخن پایانی

دوران جنگ و پساجنگ، آزمونی بزرگ برای همه ما بود؛ اما این روزها می‌تواند آغاز فصل تازه‌ای نیز باشد.

تاب‌آوری به این معنا نیست که هرگز خسته نشویم یا هرگز آسیب نبینیم؛ بلکه یعنی اجازه ندهیم سختی‌ها، امید، انسانیت و توان ساختن آینده را از ما بگیرند.

بیایید در کنار توسعه کسب‌وکار، توسعه خودمان را نیز جدی بگیریم. جسمی سالم، ذهنی آرام، روحی امیدوار و قلبی سرشار از ایمان، بزرگ‌ترین سرمایه هر زن کارآفرین است.

در «ما زنان مدیر کارآفرین» باور داریم که زنان تاب‌آور، فقط کسب‌وکار نمی‌سازند؛ آنان آینده را می‌سازند، امید را زنده نگه می‌دارند و چراغ توسعه را حتی در تاریک‌ترین روزها روشن نگه می‌دارند.